Nu de laatste weken van 2016 ingaan, gaat het terugblikken vanzelf. En wat had ik een fijn jaar! Dat is het allerleukste van mijn werk als schrijver en maakster van producties voor kinderen: heerlijke verhalen kan ik er over vertellen! Elke keer mag ik me verdiepen in nieuwe onderwerpen. Daar komen de verhalen uit voort die uiteindelijk in de kranten, ontdekkingstochten en werkboekjes terecht komen. Maar soms zijn de verhalen van hoe die producties tot stand komen, nog leuker om te vertellen. Wat hoogtepunten!

Vergeef me het gebrek aan chronologie, ik ga opschrijven wat me te binnen schiet. Allereerst is dat de steenkoude, modderige bouwplaats waar de contouren van dierenpark Wildlands staan. Het is begin 2016, het park is nog lang niet af, maar ik sta er met bouwhelm, hesje en veiligheidlaarzen midden tussen de graafmachines en de eerste verhuisde dieren. Aan mij de taak om door alle blubber heen te kijken en de prachtige wereld vol dieren en natuur te zien die daar geschapen worden. Die wereld moet ik duidelijk voor me hebben, aangezien ik er achter mijn bureau zo doorheen moet kunnen lopen, tijdens het verzinnen en maken van de ontdekkingstochten door het park. Het is gelukt, ik maakte vijf tochten. Allemaal op een ander niveau en met een ander thema. Waar ik in de ene ontdekkingstocht survivaltips om te overleven in de jungle geef, kaart ik in een andere tocht het immense probleem aan van de klimaatsverandering en de vervuiling van de oceanen. De liefde voor de natuur en dieren staat voorop in alle tochten. En ik hoop dat iedereen die met het boekje door het park speurt, meer heeft gezien, ontdekt en geleerd dan hij zonder boekje zou hebben gedaan. Mijn voornemen voor 2017? Een bezoekje brengen aan het park nu het helemaal af is, zonder blubber en helm en mijn eigen tocht lopen…

Mijn liefde voor lekker, gezond en bewust eten en koken kwam dit jaar ook goed van pas. Voor een van mijn kookhelden, Jamie Oliver, mocht ik een boekje verzinnen voor basisschoolleerlingen, in het kader van zijn Food Revolution Day. Een dag waarop Jamie alle kinderen op deze planeet duidelijk probeert te maken dat ze niet de hele dag chips, fris, koek en friet gedachteloos naar binnen moeten proppen. Natuurlijk is dat makkelijk en lekker voedsel, maar je wordt er bepaald niet gezond van. Sterker nog, Jamie Oliver maakt zich ernstig zorgen om de groeiende groep kinderen die een ernstig overgewicht heeft (één op de vier kinderen is te dik!) en daarmee hun gezondheid in gevaar brengt. Bevangen door de geestdrift van Jamie, heb ik testjes, quizzen weetjes en tips geschreven, waar ik onnoemelijk veel zin in lekker eten en koken van kreeg. Dat lijkt me voor iedereen een goede zaak. En dan vertel ik maar even niet dat ik er in die tijd een nieuwe verslaving heb opgedaan: you tube filmpjes kijken van Jamie, Jools en hun  kinderen. Heeeeeerlijk!  Oh en nog een gratis tip: maak ijs! Zelf! In drie minuten! Gezond! Makkelijk! Beste toetje ooit! (Zijn dit genoeg uitroeptekens om iedereen te overtuigen?) Het recept is simpel: gooi bevroren vruchtjes, zoals mango of banaan, in een maatbeker. Schenk er een scheutje sinaasappelsap bij, doe er wat yoghurt bij en zet je (sterke!) staafmixer erin. Met geduld malen en mixen en roeren en tada: supersimpellekkergezond ijs!

Dan  had ik nog een project over eten! In een oer-Hollands jasje gegoten dit keer: een krant namens het Voedingscentrum voor Kidsweek. Met dezelfde boodschap als Jamie Oliver voor kinderen: eet gezond, afwisselend en niet te veel. Maar dan zonder die boodschap er dik bovenop te leggen, en  juist heel veel inspirerende verhalen te vertellen, waardoor de lezers die boodschap als vanzelf trekken. Een heerlijke krant om te maken voor Kidsweek. Zo stond ik te genieten op een zonovergoten dag in Amsterdam, terwijl een groep 7 hard aan het werk was in hun schooltuintjes. Twee heerlijke jongens die vol passie hun tuinboontjes besnuffelden, terwijl hysterische meisjes gilden bij het ontdekken van een spin. Dat soort reportages wil ik elke dag wel maken. Ook interviewde ik Pierre Wind over smaaklessen die hij verzint voor in de klas. Ik zat klaar voor een stortvloed aan haastig uitgesproken woorden. Die kwam niet. Pierre praatte gepassioneerd maar rustig, RUSTIG! over proefjes, papillen en de noodzaak van eetlessen voor kinderen! Gelukkig gebruikte hij wel het woord kicken… Na een uur heb ik hem maar verteld dat ik wel genoeg had voor een stukje waar ik 800 woorden in kwijt kon, maar dat ik op een dag wel een lesboek met hem wil schrijven. Want écht, smaaktproefjes zijn echt heel GAAF en verrassend!

Het is duidelijk: er is nog veel meer te vertellen. Zoals over de film Storm, Letters van vuur, die in 2017 uitkomt. Ik heb een voorproefje van de film gezien en maakte er spreads voor in een werkboekje bij. Samen met een historicus liep ik door het Catharijne Convent terwijl ze mij gepassioneerd vertelde over het leven in de Middeleeuwen, wat de komst van de boekdrukkunst betekende, hoe ongelofelijk veel invloed de kerk op het dagelijks leven had en hoe bijzonder het was als je kon lezen. En ook dat het best bizar is dat er portretten bestaan van de kale, vadsige Maarten Luther, want het was bepaald niet normaal in die tijd om je te laten portretteren, tenzij je van adel was. Maar Luther was een man die zijn tijd ver vooruit was: selfies maken en je boodschap viral laten gaan door het op grote schaal te verspreiden. Hij had als geen ander begrepen dat je daar de mensen mee bereikt!

Voor nu genoeg terugblikken, al valt er nog veel meer te vertellen. Maar vooruitblikken is wellicht nog leuker. 2017 gaat het jaar worden van een gloednieuwe samenwerking tussen mijn drie geliefde collega’s Jeannette Jonker, Liesbeth Vijfvinkel, Claudia Lagermann en mij. Zeer binnenkort hierover meer. Maar wel leuk is om te vertellen dat we onze eerste klus er al op hebben zitten voor Landgoed Hoenderdaell en Stichting Leeuw. We hopen volgend jaar samen nog veel meer mooie, verrassende en leerzame producties te gaan maken!

Ik was zo eens bezig met het ordenen van een en ‘t ander hier op het hoofdkwartier van Marrits Tekst. En zo kwam ik erachter dat ik het laatste jaar ineens veel minder tekst en veel meer knutsels ben gaan maken. Knutsels met foto’s om precies te zijn. Heerlijk werk vind ik dat, ideetjes verzinnen, prutsen en daarna alles op de foto zetten. Al in de Scouting Bladen verschenen een paar jaar geleden zulke knutselpagina’s, nu ook nog in de ANWB explorer Inspectiekids magazines en natuurlijk de Coopgids Aan de keukentafel.

Ik heb zin in een nieuw knutseljaar!

Hier een klein overzicht van pagina’s die de laatste tijd zijn verschenen:


Mocht u dagelijks deze site bezoeken (dat doet niemand, dat weet ik ook wel), dan is hier bijzonder weinig te beleven. In mijn portfolio staat niet eens beschreven dat ik al een jaar gave knutselpagina’s maak voor de Keukentafelgids van de Coop! Een gemis dus. Waar wel veel gebeurt is op mijn blog. Wat ooit begon als een eigen speeltuintje om wat fotografie en columns uit te proberen, blijkt nu ineens een heus blog te zijn waar ik minstens een keer per week wat post. Dat gaat veel over mij, het chaotisch huishouden waarin ik me begeef, maar ook over mijn werk. Op een of andere manier laat ik daar wel zien waar ik mee bezig ben. Lees mee, dat vind ik gezellig!

Het is wat rustig op het hoofdkwartier van Marrits Tekst, een paar doorlopende klussen stopten helaas.

Gelukkig kreeg ik mooie bladen binnen waar ik in januari en februari aan werkte.
Een artikel uit Mijn Skills :
over twee verpleegkundigen die mij vertelden waarom ze graag met ouderen werken. Ik snapte het wel, maar dacht tegelijkertijd, wat een helden! Zwaar werk, tijd en mensen te kort.
Ik zou het niet kunnen.

En ook nog twee artikelen uit Strax Studeren (te bestellen bij Young Crowds,
en heel leuk om uit te delen aan bovenbouw leerlingen!),
waarvoor ik weer eens in het studentenleven dook.


In Rotterdam ging ik een dag proefstuderen bij de opleiding Pedagogiek.
Geinig om weer eens in de schoolbanken te zitten,maar mijn hemel, wat voelde ik me stokoud …Er was een digibord (!), waar een student de aantekeningen op schreef (!!)en die aantekeningen konden opgeslagen worden (!!!) en dan naar alle studenten gemaild (!!!!).Met een piepklein beetje weemoed dacht ik aan mijn zolder vol ordners met aantekeningen.

Even een trots werkbericht!
Ik heb namelijk mijn eerste korte film geschreven.
En die is nu gemaakt.
Bizar om te zien dat de beelden die zich in mijn en Ravens hoofd vormden,
nu op film te zien zijn!
Niet alles is natuurlijk zoals bedacht, maar toch.
Mijn film!

Doelgroep: groep 5-7
Onderwerp: een eiermysterie
Doel: Informatie over eieren geven.
Mijn aandeel: om informatie over eieren niet zo suf te laten worden als het klinkt.

Nu nodig ik jullie allen uit voor (je eigen) première…..

(tromgeroffel) Met trots presenteer ik:

DE MYSTERIEUZE EICODE!

Op de site van Stichting Blij met een ei kun je hem vinden onder ei-school, lespakket. Of klik HIER.

(Het minimagazine schreef ik ook in opdracht van Bureau Bok. Mocht je zin hebben in een quiz, proefje, of ander vertier, kun je hem downloaden)

Schandalig! Mijn laatste update stamt uit vorig jaar! Hoog tijd voor de bezem. Mijn CV heb ik net al een update gegeven, maar ook de portfolio is duidelijk aan een opfrisbeurt toe. De PDF’s zijn nog niet voor handen, dus hier alvast een vooraankondiging van wat er op gaat verschijnen:

Werk voor Bureau Bok:
Script voor toneelstuk in het Science center Nemo
Vakantie-doe-boek voor het festival Gelegerd in Gelderland

Advertorials voor Universiteit Leiden in de 7Days

Voor Young Crowds:
Reportages en knutselpagina’s in de Scouting Magazines, en in de boeken.
Recensies van Kinderboeken voor LOL (Leuk om te lezen), ook wekelijks op de site
Kinderboekenweekkrant
Hoorstichting

Testen in Pittig en Stoer

En ook leuk om alvast een nieuwe samenwerking met Diederik Broekhuizen aan te kondigen. Via hem ga ik een paar maal per week een blog over wijn schrijven! Een waardige opvolging van het project wat we eerder samen deden: Mc Donalds Junior club!

Duidelijk is: mijn zwangerschapsverlof, waar de vorige blog over ging, is al lang en breed afgelopen! Wil je meer weten over de liefste baby die op 4 november 2011 geboren is? Kijk dan op mijn persoonlijke blog.

Het is eigenlijk een goed teken dat mijn website al een hele tijd geen update heeft gehad. Dat betekent namelijk dat ik het druk heb met opdrachten!

Mijn goede voornemen is om over een week of twee mijn portfolio eens grondig onder handen te nemen. Dat is nodig, want bijna al mijn werk van het afgelopen jaar is er niet op terug te vinden. Waarom over twee weken? Dan hoop ik even al mijn deadlines te hebben afgerond en mezelf verlof te geven. Met een goede reden: er zit een baby in mijn buik die er over niet al te lange tijd uit wil. Maar voor het zover is ga ik eerst nog aan de slag voor de tweede editie van LOL (Leuk om te Lezen), dus ik ben druk boeken aan het lezen. De Scouting magazines van dit najaar moeten bijna naar de drukker (met al mijn knutseltips en repo’s erin). Ook komt er nog een nieuw Scouting boek aan. Verder is het vrijdag een spannende dag: in Nemo zal een heus belevingsproject van start gaan voor basisschoolkinderen, inclusief theatervoorstelling waarvoor ik in opdracht van Bureau Bok het script heb geschreven. Ik ben benieuwd! Ik hoop jullie ook!

Het is hier stil geweest. Met een goede reden, want ik heb aan een heleboel nieuwe projecten gewerkt de afgelopen tijd.

Zo komt bijna de eerste L.O.L. (Leuk Om te Lezen) uit. Een blad vol boekrecensies voor de basisschool. Heerlijk om te maken! Eindelijk mocht ik die dikke stapel kinderboeken naast mijn bed ‘werk’ noemen. Voor de Hoorstichting schrijf ik op het moment mee aan een nieuw informatieblad. Het staat straks vol Hoorweetjes (wist je dat je oren altijd door blijven groeien?) en tips om geen gehoorschade op te lopen. De site van Mc Donalds voor kinderen vul ik zo nu en dan met testjes, buitenspeeltips en goocheltrucs (zo kan ik nu een beker laten zweven. Echt!) En nog steeds ben ik bezig met alle magazines voor Scouting. Zo heb ik een paar weken geleden met kleine bevers brood gebakken op een vuurtje en ga ik komend weekend op survival kamp in Zeeland. Leuk, maar mijn werkdag van vandaag mocht er ook wezen: eerst zelf stempels gemaakt, en daarna in onze moestuin op de barbecue heerlijke gerechten gekokkereld. Van dit alles is straks een verslag te lezen in de Scouty, de Flitz en de Beverpost.

En dan komt er nog een nieuw blad aan: Pittig. Voor meisjes tussen de zeven en negen jaar oud. En met die meisjes ga ik volgende week cakejes bakken en een test doen. Als het goed is, want het testteam wordt nog gezocht… Maar dat moet goed komen met alle kinderen in de buurt!

Het moest er eens van komen. Een uitdaging aangaan op de fiets. Een helse tocht maken van 100 luttele kilometers. Niet alleen, niet met een groepje, maar met 12.000 anderen. Waarom? Omdat je zo je best moet doen om een kaartje te bemachtigen.

Ik heb het over de Amstel Gold, de tourversie wel te verstaan. Over twee maanden en tweeëntwintig dagen zit ik in Valkenburg op de fiets. Met mij vijf mannelijke vrienden die dit evenement al tijden aan het voorbereiden zijn. Ze hebben een degelijke wielrenfiets, een flitsend pakje en een indrukwekkend trainingsschema. Ik heb een fiets met twee lekke banden, een haperende versnelling, een afzichtelijk broekje dat twee jaar geleden al te strak zat en een gapend gat in mijn conditie. Ik heb namelijk al zo’n twee jaar niet meer bewogen. Eerst een hernia, toen een zwangerschap. Daarna volgde een hachelijke sportpoging: Back in Shapelesjes met andere uitgelubberde moeders en goede voornemens.

Waarom ik dit dan wil doen? Dat wil ik niet. Maar ik ben er in geluisd. Door de schaarste aan kaartjes. Elk jaar ontstaat namelijk een run op de toegangsbewijzen voor het Limburgse fietstochtje. Met zijn tienduizenden tegelijk probeert tout fietsend Holland op een site in te loggen. Meestal zonder succes. Dit jaar zat vriendlief met vijf vrienden tegelijk te bellen, op twee computers onophoudelijk op F5 te drukken om zo op die vermaledijde site zijn gegevens in te kunnen vullen. Hij slaagde in zijn poging, de rest van de ploeg niet. De site crashte. De volgende dag werd ik vol vreugde opgebeld: ‘de inschrijving is nu open. NU!!!’ Zonder nadenken vulde ik het een en ander in, drukte op verzenden en was ingeschreven. IK was ingeschreven…Waarom? Tot tien minuten ervoor had geen haar op mijn hoofd bedacht om op een fiets te stappen voor een fietstocht van twintig kilometer. Laat staan voor honderd!

Twee jaar geleden nog wel. Toen zat goed in m’n vel, was er op tijd bij en had zomaar een kaartje. En even later ondragelijke rugpijn, waardoor ik een vriend de Cauberg op liet fietsen onder mijn naam. Met komische neveneffecten. Terwijl ik in een zonnige tuin lag te herstellen van een operatie kreeg ik van de Amstel Gold organisatie Sms’jes met deze teksten: ‘U bent zojuist van start gegaan’. Of: ‘De 50 kilometer bent u gepasseerd’.

Goed, ik zal er aan geloven. De eerste spin les is gereserveerd, een heuse stacaravan in Schin op Geul wordt ons onderkomen voor het derde weekend in april. En vanavond ga ik mijn fietsbroekje maar eens oprekken. Mocht ik over tweeënhalve maand nog steeds de trap niet op kunnen rennen zonder hijgen, dan verkoop ik voor heel veel geld mijn gewilde kaartje.

Nieuw! Ontzettend nieuw is deze site. Marrits Tekst bestaat niet louter meer uit eindeloze lijsten Word-bestanden op mijn computer, een opschrijfboekje vol ideeën en een uitpuilende fototoestel geheugenkaart. Maar Marrits Tekst is bij deze in een klap digitaal.

Met gloednieuwe dingen ben je blij. Ik dan. Een nieuw kapsel bevoel ik de gehele dag. Nieuwe kleren worden eindeloos in de spiegel goedgekeurd. En over zoiets nieuws als deze site kakel ik iedereen de oren van het hoofd (al dan niet door het stellen van onmogelijke technische vragen). Daarom heb ik me verbaasd over Anneke.

Anneke ken ik niet. Daar begint het al, want ik zou Anneke wel willen en moeten kennen. Anneke woont namelijk twee huizen verderop. In een groot huis met een leegstaande benedenverdieping. Die sinds deze week niet leeg meer is, maar ingericht met kledingrekken, kapstokken en een raamsticker. Anneke is namelijk een winkeltje begonnen. Ik zal haar al dagen in de weer met verf en tape. Daar word ik nieuwsgierig van.

Ik hoopte op zelf gekopieerde uitnodigingen voor een een grootse opening van een enig boetiekje in onze straat. Zodat ik eindelijk legitiem bij deze buurvrouw naar binnen kon gluren. Ik verheugde me erop! Maar helaas. Zonder mijn aanwezigheid is Anneke’s outlet al geopend. Of tenminste, dat denk ik, want Anneke staat vandaag trots in haar nieuwe onderneming.

Jammer genoeg heb ik geen raamstickers of kledingrekken te laten zien. Maar ik wil wel een feestelijke opening. En ik wil ook dat jullie er allemaal bij zijn. Dus let op. Jullie allemaal uitgenodigd voor mijn openingsfeestje. En dat begint NU:

-Tromgeroffel- Sta klaar met lint en schaar- KNIP! -Met plechtige stem: ‘Hierbij verklaar ik www.marrits.nl voor geopend.’

Hoera! Kijk maar rustig rond op mijn spiksplinternieuwe site. Ik schenk de borrel vast in.